Pausanias Project


Messenië: Pylos

5 keer Pylos

Pylos - Navarino

Pylos gelegen aan de baai van Navarino, een tamelijk onbeduidende Messeense stad, gelegen boven op een rotskaap. Archeologische resten: dít Pylos is het Pylos van Pausanias. Onder en deels verwerkt in de Frankische kruisvaardersburcht die in de 13e eeuw werd aangelegd om de baai van Navarino te beschermen, verreweg de beste ankerplaats van de westkust van de Peloponnesos, zijn nog enkele resten terug te vinden van de muren van de akropolis van dit armzalige antieke stadje. Ook nog altijd te bezoeken zijn de door Pausanias vermelde “Grot van Nestor”, de plaats waar volgens de antieke inwoners Nestor zijn runderen bewaarde, en nog eerder de pasgeboren Hermes de door hem gestolen runderen van Apollo verborg, en de huiden van de geslachte dieren aan het plafond hing (vermoedelijk een “verklaring” voor de druipsteenformaties), en het graf van Thrasymedes. De antieke nederzetting werd vermoedelijk ten tijde van de invallen van de Slaven verlaten, om 1287-1289 te worden hersticht door de Franken als burcht met lager gelegen onderstad, vernoemd naar één van de meest gevreesde Slavische stammen, als de burcht ton Avarinon [“van de Avaren”]. De beduidende resten van deze kruisvaardersburcht staan nu bekend als Paleókastro, de “Oude Burcht”, die in de Turkse periode werd vervangen door Niókastro, de “Nieuwe Burcht”, die het centrum vormt van het huidige door Franse genie-troepen aangelegde stadje Pylos.



Boven links: het “zanderige”Pylos, zoals de stad bij Homeros geregeld genoemd wordt, is inderdaad één van de weinige plekken in Griekenland met echte duinen. Ernaast: de grot van Nestor, met erboven de middeleeuwse burcht. Klik op de foto’s voor een vergrote weergave.

In een verrassingsactie namen Atheners in 425 v. Chr. de (destijds nagenoeg onbewoonde) kaap in bezit, en versterkten hem om als uitvalsbasis tegen de Spartanen te dienen. De Atheense veldheer Demosthenes, met een vloot naar Sicilië gezonden, bleef met 10 schepen achter, stuurde de rest van z’n eskader door naar Sicilië, en stuurde boodschappers naar Athene om te vragen om  versterkingen. De snelle reactie van de Spartaanse vloot leidde bijna tot de overwinning van de Atheners: de Spartaanse soldaten ontscheepten op het eiland en vielen de versterkingen van Demosthenes aan, die echter stand hield. Ondertussen arriveerden de Atheense versterkingen, die de Spartaanse schepen vernietigden, waarop de elitesoldaten van Sparta zonder uitzicht op hulp aan de genade van de Atheners waren overgeleverd, opgesloten op het onbewoonde eiland van Sphakteria. Gedurende 72 dagen belegerden de Atheners hier de 420 Spartanen, totdat (na de dood van commandant en ondercommandant) het onvoorstelbare gebeurde, met de overgave van de laatste 292 soldaten. De ter plaatse ingegraveerde schilden die de overwinning uitbazuinen, zijn nog immer te zien in het agora-museum te Athene! De voornaamste bron voor de veldslag is hier Thucydides 4.3-40. Pas in 409 v. Chr. zijn de Spartanen erin geslaagd het gebied op de Atheners te heroveren.


In de Frankische tijd werd de baai van Navarino versterkt met een groot fort bij Koryfasio (oud-Pylos). De baai bood één van de zeer weinige geschikte havens aan de westkust van Griekenland en was om die reden zeer gewild als steunpunt in de handel tussen oost en west. Talloze architectonische details zijn terug te voeren op de Venetiaanse bezetting van het fort (1423-1500), alhoewel de ruïneuze staat van de burcht een en ander moeilijk herkenbaar maakt. De burcht is in gebruik geweest tot ver in de 16e eeuw, toen het (na de voor hen rampzalig verlopen Slag bij Lepanto) wenselijk leek de fortificaties aan te passen aan de tijd van het buskruit en het kanon. Hierop werd meer naar het zuiden het fort Niokastro aangelegd.
Boven: de Frankische burcht; onder: 3x graf van Thrasymedes

Sparta vs. Athene op Sphakteria

De burcht bij Koryfasio

Niokastro - Pylos



In 1573 (twee jaar na hun nederlaag bij Lepanto) legden de Turken het grote fort bij Pylos aan (misschien wel het best bewaarde fort van Griekenland) om de zuidelijke toegang tot de baai van Navarino te kunnen controleren. Daarvoor hadden ze de noordelijke toegang deels volgestort, om het voor grote schepen onmogelijk te maken daar de baai binnen te varen. Na de Venetiaanse verovering van (delen van) de Peloponnesos, werd Nieuw Navarino de tijdelijke hoofdstad van de Venetiaanse bezittingen aldaar. Direct begonnen ze plannen te maken om het fort aan te passen aan de (alweer) veranderde eisen van de tijd. Deze plannen werden echter nooit uitgevoerd, omdat de Venetianen hun bezittingen alweer moesten opgeven in 1715.

         Na de vernietiging van de Turkse vloot in 1826 door de Fransen, Engelsen en Russen, zijn het vooral de Fransen geweest die een nieuw (en zeer charmant) stadje hebben ontworpen aan de voet van het grote fort.


De afbeelding hieronder uit K. Andrews, Castles of the Morea. Foto linksboven, de baai van Navarino - Pylos. Helemaal onder, het Turkse fort Niokastro, met daar in een klein museumpje de collectie van de Franse Graecofiel René Puaux.


De Slag bij Navarino 1826



De tweede grote slag bij Pylos vond plaats in de onafhankelijksstrijd van de  Grieken, die begon in 1821 en in 1832 eindigde in de onafhankelijkheid van Griekenland. Na aanvankelijke successen van de Grieken, betekende de landing in 1825 van de Turkse generaal Ibrahim Pasha, met een grote vloot en duizenden manschappen uit Egypte tijdelijk het einde: de Turks-Egyptische generaal behaalde succes na succes tegen de verdeelde Grieken, maar ging hierbij zó meedogenloos te werk (waarbij tal van Griekse stadjes met de grond gelijk werden gemaakt en Mesolongi viel (in 1826), dat nog werd verdedigd door de Engelse dichter-lord Byron), dat de grote Europese machten van die tijd besloten om Ibrahim met enig machtsvertoon tot matiging te dwingen. En zo voer in 1827 een gecombineerde Frans-Engels-Russische vloot de baai van Navarino binnen, waar de Egyptische vloot voor anker lag, met de bedoeling om de Turken met zachte dwang tot vertrek te bewegen. Toen echter vanaf de (grotendeels onbemande) Egyptische vloot het vuur werd geopend, reageerden de Europese schepen furieus, en openden voluit het vuur. En zo ontstond de grootste zeeslag van de 19e eeuw, en de laatste slag waarin zeilschepen een grote rol zouden spelen. Op het eind van de dag bleven meer dan 6000 Turkse manschappen dood, was nagenoeg de hele Turks-Egyptische vloot vernietigd, en het offensief van Ibrahim Pasha afgelopen. De Engelse koning riep verontwaardigd de eveneens Engelse opperbevelhebber Codrington terug, en sprak met gevoel voor understatement van een untoward event, een “ongelukkige samenloop van omstandigheden”: zó had hij het niet bedoeld!